Prolog

Cisza była wszechobecna.

  Młoda Angie skuliła się za komodą. Ze swojej kryjówki słyszała miarowy oddech swojej siostry. Dałaby wszystko, żeby ją ostrzec przed osobą, której kroki słyszała na ganku. Wiedziała jednak, że tym sposobem intruz wykryje również ją.

  „To koniec” – pomyślała, a po jej policzku spłynęła pojedyncza łza.

  W starym, opuszczonym domu na skraju lasu sieroty znalazły schronienie kilka miesięcy wcześniej. Miały dach nad głową, a w dodatku Ang znalazła dość spory zapas drewna na opał, jedzenia, wody oraz całe mnóstwo kawy.

 Dziesięciolatka miała szczerą nadzieję, że nie zostaną wyrzucone na mróz. Zewnętrzny świat wydawał jej się przerażający, ogromny, pozbawiony cienia współczucia dla dwóch zagubionych sióstr. Ponadto za oknami panowała najokropniejsza, ale i najpiękniejsza pora roku – zima.

  Gruba warstwa śniegu zdawała się przemawiać do niej „chodź, dziewczę, znajdziesz się w królestwie Królowej Śniegu, wśród białego puchu, będziesz żyła w szczęściu i dostatku, lecz już nigdy nie wrócisz…”

  Zadrżała, kiedy usłyszała skrzypnięcie towarzyszące otwieraniu drzwi wejściowych. Ciężkie buty przybysza zdawały się grzmieć o posadzkę w zwykle cichej chałpce. Nawet z sypialni dosłyszała jego pełen radości śmiech. Wciągnęła gniewnie powietrze. Nie wiedziała, z kim miała do czynienia, ale jej zdaniem bezprawnie wtargnął na teren, który zaczęła nazywać już swoim domem.

  Pomruk. Skrzypienie posadzki.

  Ang poczuła jak po plecach przebiegają jej ciarki. Nie wytrzymała i zemdlała.

  Gdy się ocknęła było jasno. Zerknęła na posłanie młodszej dziewczyny.

  Jej siostry tam nie było, natomiast zamiast niej, znalazła plamę krwi.

•

Heh, krótki, nudny i dziwny xd Nie umiem pisać prologów, ale chciałam zrobić takie krótkie wprowadzenie. 

Poprzednie rozdziały napisane rok temu usunęłam. Mam nadzieję, że wyjdzie mi tym razem :3